سلام دوستای خوبم ..

عید سال 91 هم با همه خوبیها و بدیهاش اومد و رفت ... البته برای ما بیشتر بدی بود .. چون روز اول عید برادرم تصادف کرد و خانواده کلاً از همونروز درگیر شدند .. نمی خوام انرژی منفی بدم ولی امسال از روز اول عید همش خبر بد شنیدم ... خدا تا آخرش را به خیر بگذرونه ... بگذریم .. دخترک ما فارغ از غم و غصه دنیای بزرگترها واسه خودش حسابی خوش بود .. کلی عید دیدنی رفت و عیدی گرفت ( و البته کلی هم لوس شد ) ..یه مسافرت دو سه روزه رفت و می شه گفت امسال اولین عیدی بود که خوب می فهمید و براش همه چی تازگی داشت ... از سفره هفت سین که با هم تخم مرغاشو رنگ کردیم و از لباس نو پوشیدن که عاشقشه ... و اینقدر اینجا و اونجا بلبل زبونی کرد که همه براش اسفند دود می کردند ... ما هم خدا رو شاکریم به خاطر اینکه دخملمون سالم و سلامته و کلی بهش خوش گذشته .. امیدوارم هیچ وقت توی زندگیش غم و غصه وارد نشه ... اینم چند تایی عکس از احوالات عید دخترک ما :

روز اول عید

دخملک ما عاشق موسیقیه از هر نوع سازی که بگیییییییی

و اینم در تاییدش

نیکا در محلات

نیکا در شهربازی محلات

نیکا و بابا در حال ماهیگیری

نیکا در اداره مامان روز 6 عید

امسال عید زیاد دل و دماغ عکس گرفتن نداشتیم برای همین خیلی کم عکس گرفتیم بیچاره بچم که گیر یه مامان و بابای تنبل افتاده ........

سلام به همه دوستای خوبم که این مدت برام پیغام گذاشتند و حالم را پرسیدند ... نزدیک یه سالی شد که ساکت بودم و چیزی ننوشتم ... چون توی این یه سال گذشته از لحاظ روحی یه کمی بهم ریخته بودم و دستم به نوشتن نمی رفت ... با وجود همه شیرین کاریهای دخترک ما که توی این یکسال گذشته دیگه به اوجش رسیده و شیرینکی شده برای خودش ... ولی امروز اولین روز رسمی کاری و زندگی عادی من در سال 91 تصمیم گرفتم دوباره بنویسم از خودم .. از نیکا .. از آرزوهام و آرزوهاش. پس دلم می خواد تنهام نذارین و کمکم کنین تا دلگرم بشم ... بوس برای همه نی نی های خوشگل و مامانای مهربونی که همیشه به ما سر می زنند

راستی اتفاقای زیادی توی این یکسال افتاده که به مرور می نویسم همراه با عکس ... ولی چون خیلی زیاده سعی می کنم به صورت تصویری توی یه پست از شیرین کاری های دخملی بنویسم

سلام به همه دوستان نیکایی و مامانیش

ما به مدت دو هفته نیستیم داریم می ریم مسافرت ... ایشا.. دوهفته آینده با کلی عکس و خبر بر می گردم ... دعا کنین که نیکایی مامانش را اذیت نکنه و دخمل خوبی باشه ........

سلام بعد از یک مدت طولانی

این مدته خیلی سرم شلوغ بود اصلاً فرصت نداشتم بیام سر بزنم .. عید خوبی بود به دید و بازدید گذشت و دو سه روزی هم رهسپار شهر دلیجان شدیم و خونه خاله های شوشو بودیم ... نیکای ما حسابی دلبری شده برای خودش ( البته به غیر از مواقعی که از شیطونی زیاد موهای آدمو سیخ می کنه ) .. هر روز یه کار جدید یاد می گیره و یک کلمه جدید .. حرف زدنش خیلی خوبه ماشا.. مثل طوطی همه چی را پشت سر آدم تکرار می کنه ... حتی جدیداً یاد گرفته تا هواپیما تو آسمون می بینه با زبون خودش می گه هواپیما .. و خیلی با مزه هی تکرارش می کنه ..خلاصه شیرینی شده برای خودش ... زندگی دو نفره ما رو حسابی متحول کرده .. البته این تحول هم شیرینه و هم تلخ ... کلاْ بچه دار شدن یه تحوله بزرگه توی زندگی هر کسی و بسته به ظرفیت و تحمل هر کسی میزان تلخی و شیرینیش فرق می کنه ...

گاهی وقتا دلم تنگ می شه برای لحظه های دو نفره .. برای یک غذا خوردن آروم و بی دردسر .. برای دیدن یک فیلم خوب ( من قبل از نیکا عاشق و دیوونه سینما بودم ) البته الان هم هستم ولی مدتهاست که دیگه فرصت دیدن فیلم را ندارم .. دلم تنگ می شه برای یک شب تا صبح خوابیدن راحت و بدون استرس .. برای اینکه هر وقت دلم خواست بخوابم ... هر وقت دلم خواست برم حمام .. برم دستشویی و نگران چیزی و کسی نباشم ..

البته اینها همش فکرهای زودگذری است که یه لحظه می یان و می رن .. چون بعدش به این نتیجه می رسم که اگه نیکا نباشه منم نیستم .. نفسم دیگه به نفسش وصله .. با همه خستگیا و شیطنتاش با اومدنش امید دوباره به زندگی ما بخشید ... یه لبخندش و یا یه شیرین کاریش همه فکرهای پوچ و بیهوده را از ذهن آدم دور می کنه .. خدایا مواظب این دخمل شیرین ما باش و این خستگی های مادرونه منو نادیده بگیر و بگذر ...

یه سری از عکسای نیکا رو در سال جدید می ذارم ...

عکس سفره هفت سین امسال ما 

شب چهارشنبه سوری در پارک چیتکر که نیکا خانوم توی ماشین همش خوابیده بودند و چیزی ندیدند

نیکا در تراس خونه و در حال استفاده از هوای بهاری

نیکا و عیددیدنی خونه مادربزرگ

نیکا در حال قایم موشک

بقیه عکسها را در ادامه مطلب ببینید ....

به یاد خاطرات عیدانه کودکی خودم و یادگاری برای کودکی دخترم ....

بوی عیدی، بوی توپ، بوی کاغذ رنگی
بوی تند ماهی دودی، وسط سفره‌ی نو
بوی خوب نعنا ترخون سر پیچ کوچه‌ها
[بوی یاس جانماز ترمۀ مادر بزرگ]
با اینا زمستونو سر میکنم
با اینا خستگیمو در می‌کنم

شادی شکستن قلک پول
وحشت کم شدن سکه‌ی عیدی از شمردن زیاد
بوی اسکناس تا نخورده‌ی لای کتاب
با اینا زمستونو سر میکنم
با اینا خستگیمو در می‌کنم

فکر قاشق زدن یک دختر چادر سیاه
[فکر قاشق زدن دختر ناز چشم سیاه]
شوق یک خیز بلند از روی بُته‌های نور
برق کفش جفت شده تو گنجه‌ها
با اینا زمستونو سر میکنم
با اینا خستگیمو در می‌کنم

بازی الک دولک تو کوچه‌ها
[عشق یک ستاره ساختن با دولک]
نرس ناتموم گذاشتن جریمه‌های عید مدرسه
بوی یک لاله عباسی که خشک شده لای کتاب
[بوی گل محمدی که خشک شده لای کتاب]
با اینا زمستونو سر میکنم
با اینا خستگیمو در می‌کنم

[بوی باغچه، بوی حوض، عطر خوب نذری
شبِ جمعه، پی فانوس، توی کوچه گم شدن
توی جوی لاجوردی، هوس یه آب‌تنی
با اینا زمستون‌و سر می‌کنم
با اینا خستگی‌مو در می‌کنم]

سال نو مبارک

مادر شدن حس عجیبی است که تا وقتی مادر نشوی نمی فهمی .. قلبت می شود اندازه قلب یک گنجشک .. نه نه  شاید کوچک تر از آن ... و به شکنندگی شیشه ... اشکت همیشه آماده است برای ریختن ... هر وقت کودکی را می بینی در آغوش مادر یا گرم بازی و شیطنت ، دلت پرمی زند سویش و هر جا که باشی دلت برای کودکت تنگ می شود ...

دو روز پیش سوار مترو از سرکار بر می گشتم ... خانومی جلوی من با دختر کوچولویی نشسته بود ، دخترک پشتش به من بود و نمی دانستم چند ساله است ... لحظه ای بعد رویش را برگرداند و با دیدنش دلم شکست ، انگار چیزی در قلبم فرو ریخت و اشکها آماده ریختن شدند ... دختری بود حدوداً دو سه ساله ظاهرش نشان می داد که مریض است و چیزی مثل سمعک هم به گوشش وصل بود ، گویا ناشنوا هم بود ... به مادرش خیره شدم ... محکم بغلش کرده بود و حس کردم چشمهایش پر از غم است .... دو نفر اونورتر خانومی نشسته بود با دو تا بچه ، یک پسر و یک دختر که تقریباً همسن دخترک مریض احوال بود ... دخترک با صدای بچه گانه اش  کتاب حسنی نگو یه دسته گل را می خواند و مادرش کتاب را برایش ورق میزدو می خندید و ...

 دوباره به چشمان مادر دخترک مریض نگاه کردم و دیدم که با حسرتی که فقط یک مادر می تواند درک کند به دخترک و مادرش خیره شده است و دخترش را سخت در آغوش می فشارد ...

و من دوباره قلبم فشرده شد و بغض  گلویم را می فشرد و پرده ای از اشک که آماده ریختن بود چشمانم را تار کرده بود .... دلم می خواست مادر را بغل کنم و به او بگویم هر چقدر دلت میخواهد گریه کن که فقط یک مادر می تواند بفهمد درد یک مادر را ... یک مادر دلش می خواهد همه بیماریهای دنیا را بگیرد ولی خاری به پای دلبندش نرود ... می خواستم به او بگویم می دانم حاضر است همه دنیا را بدهد تا کودکش مانند آن دختر بخندد و حرف بزند ... می خواستم به او بگویم خدا هم مثل من درد او را می بیند و می فهمد و مطمئن باشد بخاطر صبوریش و دل شکسته اش جایگاهش خیلی بالاتر از همه ما مادران است ... در واقع بهشت فقط و فقط زیر پاهای رنجور اوست و بس ...

خدایا روزی هزار بار تورا شکر می گویم که به من کودکی سالم ارزانی داشتی و ببخش اگر گاهی ناشکر می شوم به درگاهت و ظرفیت و توانم کم می شود ... خدایا من بنده ناچیز و نادان توام ... تو به داناییت مرا ببخش و نعمت سلامتی را از من و خانواده ام نگیر که ما بدون این نعمت بزرگ قادر به ادامه نیستیم ... دوستت دارم ای قادر بی همتا ... دوستت دارم .....

فکر می کنم مطلب بالا یه کمی ناراحت کننده بود برای اینکه یه کمی جو عوض شده از شیرین کاریهای دخملی می گم : 

کلمات جدید نیکا : نی نی - به به - د د - آپو ( هاپو ) -بابا - مم (پستونک ) - د ( با فتحه بخوانید ) به معنی رفت - بف ( برف ) و کلی صداهای عجیب و غریب که معنیشو فقط خودش می دونه - ولی هرکاریش می کنم " مامان " نمی گه اصلاً و ابداً - به جاش تا دلتون بخواد تو خونه راه می ره و می گه بابا .. همینه دیگه اینهمه زحمت بکش و شبها نخواب ، اونوقت بچه اول از همه می گه بابا... هییییییی بخشکی شانس 

نیکای ما دیگه خوردنی شده و شیطون به طوری که دیشب که بعد از دو ماه رفته بودیم دکتر برای چکاپ همه از کاراش به خنده افتاده بودند و دکترش هم می گفت ماشا.. خیلی بامزه و خواستنی شده  و اینکه دخملی ما دیگه به هیچ عنوان آروم و قرار نداره .. مرتب در حال بدو بدو و بازیگوشیه و تازه به تنها بازی کردن هم قانع نیست باید همش یا من و یا باباش شریکش بشیم... و چون بنده وقتی می رسم خونه باید کارهای دیگه هم انجام بدم .. بیچاره باباش مرتب در حال قایم موشک و گرگم به هوا بازی کردن با خانومه .. اگه یه لحظه خسته هم بشه و بخواد استراحت کنه ... فسقل خانوم ناراحت می شه و نق  پشت  نق ...

خلاصه زندگی داریم با این دخملی ... راستی چند روز پیش نیکا رو برای اولین بار بردیم پارک و کلی حال کرد ...کلی تاب و سرسره سوار شد .. کلی بدو بدو کرد و آخرش هم با گریه از پارک اومدیم بیرون .. در پست بعدی عکساشو می ذارم   

راستی دخملی ما دیروز وارد ۱۵ ماه زندگیش شد ...

اینم چند تا عکس از یک دخمل ۱۴ ماه و دو روزه :

نیکا به همراه دوستش مهتا خانوم در حال خاله بازی :

اولین قدمهای دخترک :

جدیداً هر چی ازش عکس می گیریم قیافشو اینطوری می کنه :

دخملک ما از حالا به فکر خونه تکونی عید و شستن عروسکاشه :

به قیافه نیکایی در همه عکسا دقت کنین :

شستن نی نی توی حموم :

طفلک بچم فکر می کنه روی تخت باید عمودی بخوابه :

این سس هم خیلی چیز خوشمزه ایه ها :

خواستگارا اینو نبینند لطفاً :

سلام و صد تا سلام به دوستای خوب خودم

توی این هفته حسابی سرم شلوغ بود و نتونستم پستی بذارم ... یعنی از شما چه پنهون چند روز پیش اندازه یک صفحه ای تایپ کردم ولی با یه اشتباه کیبوردی متاسفانه همش پرید و بنده هم با اعصاب خرد عطای نوشتن را به لقایش بخشیدم و موند تا امروز ...

حالا هم می خوام براتون خاطره خرید با دخملی را تعریف کنم :

دو روز پیش به پیشنهاد مامانم تصمیم گرفتیم بعد از اداره همراه نیکایی و خواهری یه سری بریم هایپر استار که در واقع هم فاله و هم تماشا ...

ابتدا تمام تمهیدات لازم برای اینکه نیکا ساکت باشه و بهونه نداشته باشه را انجام دادیم از جمله سیرکردن شکم و عوض کردن پوشک و .. ولی بی خبر از اینکه فسقلی تو دلش داشت می گفت خیال کردین ... وقتی رسیدین اونجا حالتون را می گیرم ..

یک نکته : زیاد به محکم کاریهای خودتون نسبت به آروم شدن بچه ها اعتماد نداشته باشین چون بالاخره این فسقلیها یه موردی را برای خراب کردن گردشتون پیدا می کنند .

خلاصه با سلام و صلوات رسیدیم فروشگاه و بنده خوش خیال هم یک لیست بلند بالا خرید با خودم برده بودم که با خیال راحت خرید کنم ولی زهی خیال باطل ...

نیکا خانوم قصه ما سوار چرخ خرید شد و کلی مشعوف از این گردش دسته جمعی ...

اما این خوشحالی و شعف فقط از پارکینگ تا جلوی در فروشگاه ادامه داشت و بعد از آن یواش یواش ملودی شیرین نق نق و غرغر شروع شد و مامان بنده که کیفش را پر از قاقالی لی کرده بود مرتب به خانوم رشوه می داد  برای اینکه بزاره حداقل ما یه دوری بزنیم ...

و سرتون را درد نیارم که همون اول فروشگاه دیدم یک لنگه کفشش نیست و دو سه بار تموم مسیری که اومده بودیم را برای پیدا کردن یک لنگه کفش گشتم ولی پیدا نشد که نشد ... و حدود ده بار از توی چرخ خرید به بغل اینجانب و از بغل بنده به چرخ خرید منتقل شد ...  دو سه باری هم پستونکش را از توی دست یا دهنش انداخت زمین و متاسفانه دریغ از یک قطره آب توی فروشگاه به اون بزرگی که بشه پستونک شست و ما هم از روی ناچاری دوباره همونو دادیم خورد ( تروخدا نگین چه مامان میکروبیه که راضی نیستم ، ایشا.. سرتون بیاد تا بفهمین برای ساکت کردن بچه توی فروشگاه آدم به چه کارهایی راضی می شه )

در آخر هم با خستگی فراوان از خرید و سروکله زدن با نیکا رفتیم به رستوران جلوی فروشگاه تا گلویی تازه کنیم و واقعاً قیافه نیکا دیدنی بود ( حیف که دوربین همراهم نبود ) مامانم می گفت فقط دعا کن یه آشنا ما رو نبینه که آبرومون می ره ....چون رنگ صورتش در زیر رنگ آمیزی از شکلات و بسکویت و اسمارتیز دیگه پیدا نبود که این رنگ آمیزی به روی لباسش و دستاش هم کشیده شده بود و کفشهاش هم که فقط یه لنگه بود ....

و من خوش خیال رو بگو که چه لیست بلند بالایی نوشته بودم و دریغ از اینکه بتونم نصفش را هم بخرم ....

از من به شما نصیحت اگه تصمیم گرفتین با یه نی نی تنوع طلب برید فروشگاه ... برنامه ریزیتون را برای مدت زمانی نیم ساعت تنظیم کنید چون اصولاً اینجور بچه ها همه چی سریعاً براشون تکراری می شه و دلشون یه چیز جدید می خواد ...

پ.ن : البته باید اینو اضافه کنم که دخمل ما همیشه اینطوری نیستا ... بعضی وقتا شیطون می ره تو جلدش .. کلاً‌ بچم دخمل  خوبیه و زیاد ما رو توی بیرون رفتن اذیت نمی کنه ...تازه کلی هم عشق می کنه وقتی با ما می ره بیرون

فردا روز ولنتاینه ، روز عشاق

به مناسبت این روز :

عشق

زمانهای بسیار قدیم وقتی هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود؛

فضیلت ها و تباهی ها در همه جا شناور بودند.

این روزها دخترکم اعجوبه ای شده برای خودش ... هر روزمان را پر از خنده و شادی می کند و البته حیرت ... چرا که باورمان نمی شود این همان نیکایی است که یکسال پیش گردنش را هم نمی توانست بالابگیرد ... حالا او تمامی حرفهای ما را می فهمد و عکس العمل نشان می دهد در مقابل سوالاتمان سر تکان می دهد و با اینکه هنوز نمی تواند حرف بزند ولی با زبان بی زبانی همه درخواستهایش را به ماحالی می کند ....دنیای او کوچک ولی زیباست ، پر از شادی است ، پر از بازی است و پر است از نیاز ... نیاز به محبت ، توجه ، بازی کردن ، شادی ، تغذیه و رسیدگی

راستی دخترک ما برای دیگر تقریباً راه می رود ... در واقع فقط دوست دارد راه برود البته با هر پنج قدم سقوط می کند و دوباره بر می خیزد و جالبش اینجاست که دوست دارد در این راه رفتن چیزی را هم با خود شریک کند ... چیزی مثل عروسکش و یا خرس پشمالویی که دو برابر قد اوست و من می مانم از این همه اراده و امید ...

هفته پیش به خاطر بی احتیاطی خودم ، چای داغ روی پایم ریخت و دچار سوختگی بدی شد ... جایش زخم شده است و نیکا توی ذهنش مانده است ... دیروز دیدم روی پایم دنبال چیزی می گردد نگاهش کردم یکدفعه دیدم دستش را روی سوختگی گذاشته و می گوید اووففففففف... بعد هم بطور مسلسل بار بوسه بارانش کرد ( تازه دو روزست که بوسیدن یاد گرفته )و من غرق لذت شدم و می خواستم آنقدر در بغل بفشارمش که در من ذوب شود ...

خلاصه فرشته کوچک ما بدجور هوای مستقل شدن و بزرگ شدن دارد ... حتی در موقع غذا خوردن وقتی قاشق به دهانش می گذارم دوست دارد یواشکی دست توی بشقاب کند و خودش هم ناخنکی بزند ... جورابش را از من می گیرد و به روی پایش می گذارد یعنی که پوشیده است ... حمام کردنش هم مصیبتی شده برای خودش ... دیگر به نشست توی وان قانع نیست و باید طول و عرض حمام را راه برود و همه اسباب بازیهایش هم به دنبالش و من نیز به دنبال آنها برای اینکه مبادا لیز بخورد ! عاشق حمام است ، تا می گویم نیکا بریم حموم ، آب بازی ! چشمهای ریزش را ریز تر می کند و دو دندان کوچکش را به علامت خوشحالی به من نشان می دهد و بعد می بینم که زودتر از من به سمت حمام راه افتاده است ....

و ما یعنی من و پدرش چقدر سرخوشیم از اینهمه هوش و توانایی و خدا را شاکریم به خاطر نعمت فرزند سالمی که به ما ارزانی داشت ...

و من ولی گاهی دلم تنگ می شود برای دوران نوزادیش و وابستگی همه جانبه اش به من .. برای شیرخوردنهایش که چقدر با سر و صدا می خورد که حتی علی هم شبها بخاطرش از خواب بیدار می شد .... برای نگاههای بامزه اش در موقع شیرخوردن که در چشمهایم خیره می شد و شاید چیزی می گفت که من نمی فهمیدم و من چقدر این نگاه را دوست داشتم و شاید یک روزی هم بیاد مثل حالا

که دلم برای بوی مخصوص زیر گلویش ..موهای شونه نکرده و بلندش ... لباسهای کوچولویش ... راه رفتن اردک وارش ... کثیف کاریهای بی حدو حصرش ...وابستگیهایش که گاهی میترسی نکند همینطور باقی بمونه.... نگرانی هایت بابت بد غداییهاییش ...کنجکاوی و شیطنت های بی اندازه اش و این همه  عشق و امید که فقط به اون داری .... یه دنیا تنگ بشه

یک روز میاد که اوهم  مثل همه ما میرود  سراغ زندگیش و من باز تنها میشوم ...

ولی تا بوده دنیا همین بوده و هست و ما نیز ناچار به پیروی ...